Evimiz, yuvamız neresidir? Yaz kış ikamet ettiğimiz bir adres midir sadece? Yoksa tüm tatsızlıkları kapının ardında bırakarak sığındığımız bir liman mı? İçinde mutlu olduğumuz, yorucu bir günün ardından dönmeyi düşündüğümüz, dinlendiğimiz, güvende ve huzurlu hissettiğimiz, benimsediğimiz bir yer midir? Özgür  ve kendimiz olduğumuz?

Peki o zaman her sene aynı özlem ve heyecanla gittiğimiz, her şeyi ardımızda bırakarak şefkatli ve yenileyici kollarına sığındığımız, tanıdık ve sıcacık yüzleriyle kucaklandığımız yer; “Select Maris” de evimiz, yuvamız sayılmaz mı? Elbette sayılır:)

yazının devamı…

Uzunca bir aranın köşesinden çıkageldim nihayet. ”Evvel zaman içinde” diye başlamaz tüm hikayeler, benimki de…

“Bir varmış bir yokmuş” diyerek başlayacağım bu kez. Uzunca aranın ardından uzun soluklu bir hikaye olsun, hazırsanız, başlayalım bir ucundan… yazının devamı…

Kalıcılığın gerçekte var olmayan sözde risksiz ve güvenli diyarından, olmayan şey’lere kendini adamış, olmayan şey’lere sımsıkı tutunmuş, olmayan şey’ler içinde kaybolmuş ve hatta hapsolmuşların arasından çıktım yola, tek başıma, üzerimde adeta bir ipek saten elbise edasıyla uçuşan ve özgürlük diyarının tepelerinden esen rüzgarla savrulan duygular her adımımı ağırlaştırsa da, dönüş yok artık geri, az ilerde yüreğimi hafifletmek istermişçesine kanat çırpan özgürlük diyarı perileri ve işte özgürlüğün kıyıları… yazının devamı…

“8, karın kasları gergin, 7, boynunu koru, 6, haydi, 5, hareketi bırakma, 4, belini unutma, 3, 2, 1… bravooo, harekete devam, son 8! dinlenmek yok, diğer bacak, 8,7,6…” diye devam ederken ders, titreyen bacak ve karın kaslarınıza rağmen performans gösterebilen zihniniz, zamanın göreceliği kavramını hatırlatır hınzırca, gözünüz, “izafiyet teorisinin” ispatlanmasını istercesine duvara asılmış kocaman yuvarlak saate kayıverir; dakikalar oldukları yerde kol kola girmiş, sizinle dalga geçmektedir, evet zaman yavaşlamış ve hatta durmuştur. Son 8…(: yazının devamı…

Geldim geldim, burdayım; ceplerim, çantam, elim kolum ve dipsiz bucaksız zihnim hikayelerle dolu.

Bu haftanın programında ufak bir değişiklikle elimde kalan, baktıkça yediğim, yedikçe yediğim Parmesan’lı bisküviler, dalgalandırıp da durultmayan aklımdakiler, yazamadıklarım ve yazacaklarımla ben buradayım. yazının devamı…