Kas, kas zarı, tendon, diz kapağı gibi bilumum gergin ve küskün varlıkları rahatlatmak için çilekeş bir yüz ifadesiyle “foam roller”la debelendikten ve mini esne-uzat-rahatlat seansından sonra, kabaca üç saatlik rutinimin on dakikalık  ısınma dilimini, kulübün, gökyüzünü görebileceğim en havadar köşesindeki koşu bandında, bir nevi evrimleşme süreci misali yavaştan hızlıya doğru ilerletiyorum; denizden karaya yavaş ve temkinli adımlarla çıkıyor,  ardından kulağımdaki oldukça motive edici müziklerle uçmaya hazırlanıyorum.

Zaman 2 Mayıs 2011 diyor. O günlerde Arda hocanın deyimiyle kulüpte kimsenin yapmadığı sporu yapıyorum. Adeta quadriceps’ler ve hamstring’ler sarıyor dört bir yanımı. Lakin serde delilik var, yetmiyor, hep daha yenisi, hep daha farklısı, hep daha zoru derken, türlü cambazlık ve maymunluk peşinde koşuyorum. Yaptığım şeylerin kıyısında köşesinde bir tutkuyu ateşlemezsem, eğlence ve keyif rüzgârlarının üzerime esmesine izin vermezsem olmaz.

Son iki aydır cuma sabahları, evin içinde ışık hızıyla oradan oraya koşturarak, kendimi kaybederek, toplayarak, unutarak, bölünerek ve hatta çoğalarak, bir yandan duş alırken bir yandan da bir yumurta, 45 gr beyaz peynir ve zeytinyağından oluşan omlet  üçlemesinin incecik tabanlı tavada yanıp tutuşmasını engellemek için çizgi film karakteri edasıyla hızla ancak yerimde sayarak duştan mutfağa el uzatıp, aralarda “ne giysem bu ders için acaba” kaygılarına bile yer bırakmayacak bir süratle, son günlerde ağzına kadar dolu ütü odasından alınan Zumba kılıklarını üzerime geçirerek…