Gerçekliği, göreceliliği, ölçülüp biçilebilirliği, bükülüp katlanabilirliği, geçmişten geleceğe mi yoksa gelecekten geçmişe mi süzüldüğü ya da kendi karmaşıklığına ağzı bir karış açık kalan bir adam edasıyla öylece kalakaldığı, ışık hızı, atom altı parçacıklar ve hatta Einstein’le olan ilişkisi tartışıla dursun…

Kendisini sonsuz şimdiki anlardan oluşan küçücük fıçıcık içi dolu turşucuk bir şey olarak algıladığım; “zaman”, hızla ileri sarılan bir video edasıyla akıp giderken ve ben bir-iki ça-ça-ça adımlarıyla devinirken… 

Üç tekerlekli yerden bitme bisikleti ile başı sonu belli sokakta iki ileri bir geri turlarken, kafasını kaldırıp geceyi aydınlatan yıldızlara bakar çocuk, küçüktür daha hem de çok, yolun yarısı üçmüş beşmiş otuzbeşmiş bilmez,  zaten ilgilenmez de, kültür kodları, kimlik balonları deseniz en derinden gelen asiliği karşınıza dikilip -Sen işine baksana yafu- der, varOluş okyanusunun dev dalgaları henüz çok uzaktadır, çok etkilendiği muazzam gökyüzünden bile daha uzak ve aslında bir kalp atışı kadar yakınında, içinde… Bilmez henüz bunları, zaten ilgilenmez de; bir gün daha ne olduğunu anlamadan kendini içinde bulacağı garip diyalogları bilmediği ve onlarla ilgilenmediği gibi.

Yaşamın kapımıza bıraktığı her şeyi farkındalıkla, içtenlikle kabullenip, sımsıkı kucaklayacağımız bir yıl olsun hepimiz için.

31 Aralık

Diğerine çikolata aşıklarının rüyası dediğim için belli etmese de biraz kırgın ve küskün çikolata köpüklü şey. Onu anlayabiliyorum; o çikolata rüyası ise ben ütopyası olmalıyım diyor muhtemelen:)

Çikolata ütopyası, okyanusu, içi dışı dört bir yanı çikolata, çikolata dalışı ve hatta O’nun deyimiyle çikolata ormanı:)… Ne dersek diyelim, tek bir hakikat var; müthiş lezzetli:)

İki ayağım bir pabuçta ve hatta pabuçsuz, sizlerle paylaşılmayı ve paylaşılmak için fotoğraflanmayı ve fotoğraflanmak için yeniden yapılmayı bekleyen çikolatalı şey saçımdan çekiştiriyor, dolabı her açtığımda pişir beni artık diyerek dışarı kaçmak isteyen tonlarca sebze de cabası. Mutfak kazan kaldırmış durumda…