Eve dönüş yollarında, gecesine âşık olduğum şehri İstanbul’u bir araya getiren köprünün ortalarında bir yerlerdeyiz, radyoda; “… you are the land I’m the sea, … you are the night I’m the day, … but when we’re together we can make them all come true,  … together we are strong …” çalıyor, uzun zamandır kapımı çalmayan nedensiz, tarifsiz, ölçülüp biçilemez, o her şeyden daha yoğun ancak bir o kadar da hafif duygu; saf mutluluk, ışık hızıyla içimden fırlayarak önce radyonun sesini açıyor, kısacık bir an için bile olsa bana kendini hatırlatıyor… yazının devamı…

Nedir bu kelimeye olan tutkum, nasıl bir çekimdir aramızdaki? Çoğu zaman bir şeyi diğerine tercih etme sebebim. Alışveriş boyunca raflarda duran onlarca aynı ürünün arasından üzerinde yazılı olduğu şeyi hemencecik gözüme gönlüme iliştiriveren. Duyduğumda, gördüğümde ve hatta ortaya çıkma olasılığını hissettiğimde bile yüreğimi sular seller gibi çoşturan. Her gün hayatımın içinde ona dair bir keşif arzusu ile yanıp tutuştuğum…
yazının devamı…

Elimde kumanda oradan oraya zıplar zaplarken görmüştüm onu; -aaa Meryl Streep’in filminin setinden görüntüler, acaba yeni mi- derken birden kumanda ile zamanın dev dalgaları arasında sörf yaparken bulmuştum kendimi:) Adeta zamanda ileri sıçrayıvermiştim, bir anda gelecek hafta oluvermişti, öncesi yoktu, arası yoktu, bir sıfırlardan oluşan posta kutularımdan biri’ne bir mesaj düşüverdi. Şöyle diyordu…
yazının devamı…

“Kerevizle armut mu? Çorba halinde hemde, bir arada? Zaten ben kereviz sevmem, seveni de sevmem, pişerken kokusuna dayanamam, o sırada zamanda sıçramalar yaparak uzaklaşırım, bir daha da oralara uğramam” diyecekseniz “yazının devamına hiç tıklamayın, paralel evrendeki snow eggs’e bakın, belki orada farklı bir tarif vardır” demeyeceğim tabi:)

Onu bunu şunu yapın, deneyin, deneyimleyin, engelleri, bilinçaltı kasetlerini kullanılmayanlar kutusunun içine kaldırın:)) ve işte bir parmak hareketi “tık” ile “yeni” lezzetlere sayfa açınnnn:)
yazının devamı…