Uzunca bir aranın köşesinden çıkageldim nihayet. ”Evvel zaman içinde” diye başlamaz tüm hikayeler, benimki de…

“Bir varmış bir yokmuş” diyerek başlayacağım bu kez. Uzunca aranın ardından uzun soluklu bir hikaye olsun, hazırsanız, başlayalım bir ucundan… yazının devamı…

“8, karın kasları gergin, 7, boynunu koru, 6, haydi, 5, hareketi bırakma, 4, belini unutma, 3, 2, 1… bravooo, harekete devam, son 8! dinlenmek yok, diğer bacak, 8,7,6…” diye devam ederken ders, titreyen bacak ve karın kaslarınıza rağmen performans gösterebilen zihniniz, zamanın göreceliği kavramını hatırlatır hınzırca, gözünüz, “izafiyet teorisinin” ispatlanmasını istercesine duvara asılmış kocaman yuvarlak saate kayıverir; dakikalar oldukları yerde kol kola girmiş, sizinle dalga geçmektedir, evet zaman yavaşlamış ve hatta durmuştur. Son 8…(: yazının devamı…

Düşünüyorum da galiba şimdiye kadar geçirdiğim en mutlu yılbaşıydı. Hatta takip eden birkaç gün. Yeni yıl, yeni yıl, yeni yıl… herkese kutlu olsun…herkese mutlu olsun şarkıları eşliğinde dans ederken, bu keyifli anı bozmamak için birkaç gün daha bekleyen “grip”ten habersizdim.

yazının devamı…

31 Aralık

Diğerine çikolata aşıklarının rüyası dediğim için belli etmese de biraz kırgın ve küskün çikolata köpüklü şey. Onu anlayabiliyorum; o çikolata rüyası ise ben ütopyası olmalıyım diyor muhtemelen:)

Çikolata ütopyası, okyanusu, içi dışı dört bir yanı çikolata, çikolata dalışı ve hatta O’nun deyimiyle çikolata ormanı:)… Ne dersek diyelim, tek bir hakikat var; müthiş lezzetli:)
yazının devamı…

En sevdiğim Haziran’ımın üzerinden zamanlar geçti, zaman evreninde konumumuzu hatırlatan takvim sayfalarının bir bir göç edişi izlendi, Aralık sevgiyle kucaklandı, ve hatta en az Haziran kadar sevildiği ve keyifle karşılandığı fark edildi, ve daha neler neler farkedildi ve keşfedildi…
yazının devamı…