Kitabevlerinin “yeni çıkanlar” bölümüne bakarım ilk… Gitmesem bile “yeni” açılan mekanlar, cuma günü vizyona giren “yeni” filmler, sevdiğim markaların “yeni” ürünleri, evdeki teknolojik alet edavatın “yeni” halleri, en sevdiğim yazarların uzun bir bekleyişin ardından çıkan “yeni” kitapları, en sevdiğim sanatçıların “yeni” albümleri, müzik reyonlarında “yeni” bir şeyler keşfetme turları, “yeni” bir yıl, vitrinlerde bekleyen ”yeni” kılıklar, sevdiğim blog’lara konan “yeni” yazılar, uzun bekleyişlerin ardından yüzümü güldüren “yeni” haberler, hayatımı kolaylaştıracak “yeni” şey’ler, vizyonumu genişletecek “yeni” bilgiler, “yeni” bir şehri keşfetme heyecanı, “yeni” yolcukluklar, internette “yeni” duraklar…
yazının devamı…
Elimde kumanda oradan oraya zıplar zaplarken görmüştüm onu; -aaa Meryl Streep’in filminin setinden görüntüler, acaba yeni mi- derken birden kumanda ile zamanın dev dalgaları arasında sörf yaparken bulmuştum kendimi:) Adeta zamanda ileri sıçrayıvermiştim, bir anda gelecek hafta oluvermişti, öncesi yoktu, arası yoktu, bir sıfırlardan oluşan posta kutularımdan biri’ne bir mesaj düşüverdi. Şöyle diyordu…
“Kerevizle armut mu? Çorba halinde hemde, bir arada? Zaten ben kereviz sevmem, seveni de sevmem, pişerken kokusuna dayanamam, o sırada zamanda sıçramalar yaparak uzaklaşırım, bir daha da oralara uğramam” diyecekseniz “yazının devamına hiç tıklamayın, paralel evrendeki snow eggs’e bakın, belki orada farklı bir tarif vardır” demeyeceğim tabi:)
Ol’duğu gibi ol’sun istedim; süssüz, oynanmamış, işlenmemiş… Ne yersek O’yuz diyorlar ya hani… Doğal beslenince doğal ol’ur muyuz acaba? Daha ve en ile başlayan sıfatlara duyduğumuz “ihtiyaç” azalır mı peki? 
