“Evrenin en anlaşılmayan tarafı, anlaşılabilir olmasıdır”

Albert Einstein

Aya ayak basılalı 40 yıl olmuş… Şerefine National Geographic‘te beynimdeki işlemcilerin hem hız hem sayıca kapasitesini zorlayan programlar hazırlamışlardı. Bir kaç akşam seyrettik; bilim “insan”larının bir teleskopun “göz”ünden uzay zamanda milyarlarca ışık yılı “yol” kat ettiklerine kendi”göz”lerimizle şahit olduk.  yazının devamı…

Haziran’ı, 32 dünya yılını, Loli ile geçirdiğim iki haftalık “neşeli günler”i ve filmlerdeki gibi çok keyifli bir mezuniyet törenini geride bıraktım. İnternetten uzak, “mümkün olduğunca”:) ama mutfağa yakın günler… Sepetim Fransız tarifleriyle dolu; önce geride bıraktığım tatlı günler gibi bir  sorbet hatta iki: Frenk Üzümlü ve Böğürtlenli. Soğuk, buz, serin, ekşi, tatlı, mis kokulu, renkli…
yazının devamı…

Bir gidişi ve hatta bir dönüşü daha ardımda bıraktım. Kaldığım yerden devam diyecekken… Yolların sonunda önce şehrin döngüsüyle sarsıldım -bu da geçer- alıştırmaları yaparken snOw eggs’i kontrolümüz ve bilgimiz dışında gerçekleşmiş yazılımsal döngülerin içinde bulduk:( Bunu anlayana kadar da “zaman”ları ardımızda bıraktık, anladıktan sonra ise sorunu “kök”ünden halletme aşaması… yazının devamı…

Şu fani dünyada kapladığım fiziksel alan geçen Salı’dan bu yana “1,3 kg” azalmış durumda:))) Çok zorlandığımı ve kendimi zorladığımı söylemem. Evet, akşamları yemekten sonra meyvenin dışında bir tatlı arayışım ve özlemim olduğu doğrudur:) ancak hangi özlemlerimizden vazgeçmiyoruz ki zaman içinde, neleri zamanın dalgaları arasına bırakmıyoruz ki unutmak umuduyla… yazının devamı…

Herşey planladığımız gibi gitse, tüm hayallerimiz gerçek olsa, kontrol sahamız milyarlarca metrekarelere uzansa, tüm işlerimiz yolunda gitse… Nasıl olurdu acaba hayat? Yok canım, bunun üzerine saatlerce meditasyona dalıp, dalıp daldan dala atladığımdan falan değil tabi, daha “hafif” sebeplerden doğdu bu “kurgu paragrafı”:) Şimdi, bütün mesele şu üç kavram ve bağlamda (: 14 Mayıs – ameliyatlı bacak engeli – orada olma isteği.  Kısa lafın uzunu; Depeche Mode geliyooooor, hem de 14 Mayıs’ta, hem de çok sevdiğim kampüsüm; santralistanbul‘a, hem de güneşli günlerde, hem de… Ne yapalım, başka “zaman”… yazının devamı…