Üç tekerlekli yerden bitme bisikleti ile başı sonu belli sokakta iki ileri bir geri turlarken, kafasını kaldırıp geceyi aydınlatan yıldızlara bakar çocuk, küçüktür daha hem de çok, yolun yarısı üçmüş beşmiş otuzbeşmiş bilmez,  zaten ilgilenmez de, kültür kodları, kimlik balonları deseniz en derinden gelen asiliği karşınıza dikilip -Sen işine baksana yafu- der, varOluş okyanusunun dev dalgaları henüz çok uzaktadır, çok etkilendiği muazzam gökyüzünden bile daha uzak ve aslında bir kalp atışı kadar yakınında, içinde… Bilmez henüz bunları, zaten ilgilenmez de; bir gün daha ne olduğunu anlamadan kendini içinde bulacağı garip diyalogları bilmediği ve onlarla ilgilenmediği gibi. yazının devamı…

Bir müziğin  kulağınıza dokunan ilk tınılarıyla yüreğinizin bir anda kafesinden dışarı süzülüp, sizi, çok sık ziyaret edemediğiniz “o” dinginlik diyarına doğru yolculuğa çıkardığı olur mu hiç…

Önce ve sonra arasında bir yerde bulursunuz kendinizi… Kendinizi bulur, var olursunuz belki kısacık ve dolu dolu bir an için…
yazının devamı…

Hani taşınırken kutuladığınız ve bir yerlere tıkıştırdığınız şeyler anı olup ilgili ilgisiz başka arayışların arasından çıkıverir ya, hani tatil dönüşü, okuduğunuz kitapların arasına iliştirdiğiniz küçük notlar, kartlar anı olup sayfaların arasından elinize akıverir ya, hani e-posta kutunuzda yıllardır duran ve tekrar okudukça duygulandığınız can dostunuzun satırları anı olup yüreğinize akar ya, hani gecenin yarısı uykunuzu bölme cesareti gösteren düşüncesiz düşüncelerden biri sizi geçmişin en tatlı zaman dilimlerinde dolaştıran anı olup tebessümle içinize sızar ya… işte öyle bir şey:) yazının devamı…

Yollar aşağıda güneyde bir yerlerde bırakıldı, ardımıza bakmadan kuzeye eve gelindi, bir sihirbazın mendilinden çıkardığı “sonsuzluk” adedince, arabadan çıkarmayı başardığımız bavullar açıldı, koyduğumu bile hatırlamadığım anılar ortaya saçıldı, çamaşırlar makinenin başını döndürmek üzere programlandı, anılar zihnin ilgili bölümlerindeki ilgili dosyalara yerleştirildi. Ara sıra serbest düşüş yöntemiyle kurtulan anılar kalbin de desteğiyle duygulara dönüştü, hemen ardından “farkındalık” dosyası açıldı saçıldı:) Bana ben hatırlatıldı:)
yazının devamı…

Hayatı bir satranç oyunu gibi “planlı”, hele de stratejik bir plan ışığında yaşamadım hiç. Hem de hayatımın “an”ları gerekli gereksiz detaylar okyanusunda akıp giderken:) Yok yok, bu öyle -bir kedim bile yok, anlıyor musun- türünden bir sızlanış değil, asla:) Özgürce, rüzgarlarla yolculuğu sevdim, “hep”… Süprizlerin, yeni heyecan ve keşiflerin “bilinmedik” yerlerde, “beklenmedik” anlarda, bir belirsizliğin köşesinde planlamadan geldiğini deneyimleyerek, ve bilerek… yazının devamı…