Üç tekerlekli yerden bitme bisikleti ile başı sonu belli sokakta iki ileri bir geri turlarken, kafasını kaldırıp geceyi aydınlatan yıldızlara bakar çocuk, küçüktür daha hem de çok, yolun yarısı üçmüş beşmiş otuzbeşmiş bilmez,  zaten ilgilenmez de, kültür kodları, kimlik balonları deseniz en derinden gelen asiliği karşınıza dikilip -Sen işine baksana yafu- der, varOluş okyanusunun dev dalgaları henüz çok uzaktadır, çok etkilendiği muazzam gökyüzünden bile daha uzak ve aslında bir kalp atışı kadar yakınında, içinde… Bilmez henüz bunları, zaten ilgilenmez de; bir gün daha ne olduğunu anlamadan kendini içinde bulacağı garip diyalogları bilmediği ve onlarla ilgilenmediği gibi. yazının devamı…

Bebek adımlarıyla kollarımı günlük yaşantımın içine dahil etmeye başladığım, tencere tava gibi mutfak ağırlıklarını kaldırabildiğim, “tendonları esnet, çevresindeki kasları güçlendir” mottosuyla spor çeşnimin içine ağırlık egzersizlerini de kattığım, hafta içi her öğünümde yağ, protein ve karbonhidrat dengesini sağladığım, hafta sonu dilediğimce yediğim, haftanın altı günü spor kulübü ile ev arasındaki yolları arşınladığım ve aşındırdığım, her yıl bu dönemlerde olduğu gibi 80′lerin film ve müziklerine doyamadığım sonbaharın şu yağmurlu kızıl günlerinde Womenist lezzetin bana neyi ifade ettiğini sorar. yazının devamı…

“Bir kayboldum sonra tekrar belirdim. Masallardaki gibi bir varmışım, bir yokmuşum. Huyum böyle aynı yerde hiç kalmamışım. Bir varmışım, bir yokmuşum…” diye devam ederken şarkı sözleri ve geçip giderken kapımızı hiç çalmamış yaz, kıssadan hisseye “bir yokmuşum” özeti sizlere… yazının devamı…

Evimiz, yuvamız neresidir? Yaz kış ikamet ettiğimiz bir adres midir sadece? Yoksa tüm tatsızlıkları kapının ardında bırakarak sığındığımız bir liman mı? İçinde mutlu olduğumuz, yorucu bir günün ardından dönmeyi düşündüğümüz, dinlendiğimiz, güvende ve huzurlu hissettiğimiz, benimsediğimiz bir yer midir? Özgür  ve kendimiz olduğumuz?

Peki o zaman her sene aynı özlem ve heyecanla gittiğimiz, her şeyi ardımızda bırakarak şefkatli ve yenileyici kollarına sığındığımız, tanıdık ve sıcacık yüzleriyle kucaklandığımız yer; “Select Maris” de evimiz, yuvamız sayılmaz mı? Elbette sayılır:)

yazının devamı…

Uzunca bir aranın köşesinden çıkageldim nihayet. ”Evvel zaman içinde” diye başlamaz tüm hikayeler, benimki de…

“Bir varmış bir yokmuş” diyerek başlayacağım bu kez. Uzunca aranın ardından uzun soluklu bir hikaye olsun, hazırsanız, başlayalım bir ucundan… yazının devamı…